Ścieżki żwirowe w ogrodzie
) Żwir jest świetnym materiałem na ścieżki w ogrodzie. Doskonale komponuje się z zielenią trawnika i współgra z innymi materiałami stosowanymi w ogrodach - kamieniem, cegłą, drewnem. Rozsypywaniu się żwiru poza ścieżkę zapobiegniemy budując krawężnik. ) Żwirowe ścieżki pomagają wprowadzić do ogrodu klimat eleganckich ogrodów i parków przypałacowych. ) Do budowy ścieżek ogrodowych wybierajmy kruszywa o ostrych, nieregularnych krawędziach. Dzięki temu będą się one dobrze klinować, a ścieżka będzie stabilna.  Kamień kruszony (dobrze się klinujący), dostępny w różnych kolorach, możemy z łatwością zamówić przez internet. Doskonale nadaje się również do oczek wodnych (nieszkodliwy dla ryb) oraz do donic kwiatowych. Zobacz... |
Żwir jest jednym z materiałów sypkich, z których możemy wykonać ścieżki ogrodowe. Oprócz żwiru można użyć także grysu, klińca czy tłucznia. Wybierając żwir, pamiętajmy tylko, iż nie może być to żwir rzeczny, którego ziarna mają zaokrąglone powierzchnie. Do budowy ścieżek trzeba wybierać kruszywa o ostrych, nieregularnych krawędziach. Dzięki temu będą się one dobrze klinować, a ścieżka będzie stabilna.
Tu zamówisz: kamień kruszony na ścieżki...
Żwir jako materiał na ścieżki ma wiele zalet. Przede wszystkim ścieżki takie w łatwy sposób możemy wykonać samodzielnie i są stosunkowo tanie. Ładnie komponują się z innymi materiałami używanymi w ogrodzie, zarówno z kamieniem, cegłą, drewnem, jak i z zielenią trawnika i otaczających roślin. Pasują zatem do niemal każdego ogrodu, dodając stylu i elegancji na wzór ścieżek żwirowych stosowanych niegdyś w ogrodach i parkach przypałacowych. Doskonale sprawdzają się w ogrodach japońskich i ogrodach z oczkami wodnymi i strumieniami. Ścieżki żwirowe możemy dowolnie kształtować, łatwo wykonać zakręty i łuki. Można też użyć kruszywa o różnych barwach, np. grysu białego (marmurowego) i czarnego (bazaltowego), tworząc ze ścieżki dwubarwną kompozycję.
Warto też zauważyć, że taka ścieżka pozwoli lepiej wykorzystać wodę opadową. Przez żwirową nawierzchnię woda przesiąka wgłąb gleby. Dzięki temu staje się dostępna dla korzeni roślin rosnących wzdłuż ścieżki. Ograniczamy w ten sposób straty wody w ogrodzie. Gdy wybierzemy budowę ścieżki z materiału nieprzesiąkalnego lub mniej przesiąkalnego niż nawierzchnia żwirowa, spora część wody pozostanie na ścieżce, tworząc kałuże i wyparowując, szczególnie jeśli ścieżka nie będzie odpowiednio wyprofilowana.
Decydując się na ścieżkę żwirową, musimy jednak też pamiętać o wadach tego rozwiązania. Trwałość takich ścieżek jest ograniczona, żwir może się rozsypywać i co jakiś czas trzeba uzupełniać kruszywo oraz je ubijać. Będziemy musieli też pamiętać o okresowym usuwaniu chwastów przerastających przez ścieżkę. W okresach deszczowych ścieżki takie łatwo namakają, a w okresach suszy mogą pylić. Jednak odpowiednio przygotowując taką ścieżkę, oraz wykonując ją z odpowiedniego materiału, możemy uniknąć lub zniwelować wymienione tu niedoskonałości.
Zaczynając od ostatniej wady - aby ścieżka nie pyliła, jej warstwę wierzchnią trzeba wykonać z odpowiedniego kruszywa. Na wierzchnią warstwę ścieżki nie nadają się kruszywa z miękkich skał, takich jak dolomit czy marmur. Nie mogą to też być kruszone cegły, gdyż te również łatwo pylą.
Z namakaniem ścieżki radzimy sobie poprzez nadanie jej wypukłego profilu poprzecznego, w taki sposób, aby brzegi ścieżki były lekko obniżone w stosunku do środka. Przyjmuje się, że na każde 60 cm szerokości ścieżki, spadek powinien wynosić 2,5 cm. Dzięki temu zapewnimy odprowadzanie wody i unikniemy tworzenia się kolein.
Kolejny czynnik mający wpływ na namakanie ścieżki i jej trwałość, to ułożenie jej w kilku warstwach. Ogólna zasada mówi, że im grunt bardziej zwięzły, nieprzemakalny, tym warstw powinno być więcej. Na kolejne głębsze warstwy dajemy coraz grubsze kruszywo. Ta najgłębsza warstwa z grubego kruszywa pełni rolę warstwy stabilizującej i drenażowej.
Na gruntach lekkich, piaszczystych ścieżka spacerowa może składać się z zaledwie jednej do dwóch warstw, a przeznaczona do jazdy samochodem - z 3 warstw.
Na glebach gliniastych, bardzo zwięzłych, musi być dodatkowa warstwa z grubszego kruszywa. W przypadku ścieżki spacerowej, pod wierzchnią 5-10 cm warstwą z drobnego żwiru, musi być około 10 do 15 cm warstwa ze żwiru lub tłucznia o większym przekroju ziaren (około 3 do 4 cm).
Ścieżka do jazdy samochodem, musi się natomiast składać aż z 4 warstw, wykonanych następująco:
- najgłębsza warstwa o grubości 10 do 20 cm wypełniona żwirem lub tłuczniem o przekroju ziaren około 3 do 4 cm,
- kolejna warstwa grubości około 10 cm, wypełniona żwirem lub grysem o przekroju ziaren od około 1 do 1,5 cm,
- następna 2-5 cm warstwa żwiru lub grysu o średnicy ziaren 0,5 do 1 cm,
- wierzchnia 2-3 cm warstwa z miału kamiennego.
Od prawidłowego ułożenia i starannego ubicia kolejnych warstw w dużym stopniu zależy trwałość ścieżki. Dlatego każdą kolejną warstwę, po ułożeniu, spryskujemy wodą i starannie ubijamy, najlepiej zagęszczarką wibracyjną (często takie urządzenia można po prostu wypożyczyć). Ubijanie wykonujemy od krawędzi ścieżki ku jej osi.
Do rozwiązania pozostaje jeszcze kwestia rozsypywania się żwiru ze ścieżki. Unikniemy tego wykonując obrzeża lub krawężniki. Możemy tu wykorzystać obrzeża trawnikowe, kamienną lub betonową kostkę, drewniane kołki, czy też podkłady kolejowe. Aby krawężniki były stabilne, trzeba pod nie wykonać podsypkę z mieszaniny piasku i cementu.
Omówione prace przy budowie ścieżki wykonujemy w następującej kolejności:
- wyznaczenie przebiegu ścieżki (można np. za pomocą kołków i sznurka),
- zrobienie wykopu pod warstwy żwiru i krawężniki,
- wykonanie podsypki i układanie krawężników,
- układanie i ubijanie kolejnych warstw żwiru.
Na koniec chcę jeszcze zwrócić uwagę na wykorzystanie w ogrodzie wierzchniej warstwy ziemi zdjętej z wykopu pod ścieżkę. Wierzchnia warstwa gleby jest najbardziej żyzna i bogata w próchnicę (tzw. humus). Warto zatem prace tak zaplanować, aby tę warstwę gleby wykorzystać na ogrodowych rabatach.
